Denklemin doğruysa da, sonucun da doğru olacak ki hayattan puan alabilesin. Cümle içinde doğru kullanabilmen gerekir hayatı, tanım cümlen doğruysa bile. Devamsızlık hakkı yok hiç hayatın, bitmeksizin tükenmeksizin devam etmelisin.  Ne çan eğrisi var, ne bütünleme, bütün sınavlar koşullu, hepsini geçmelisin..

Velhasılı ne yaparsan yap, başarmak zorundasın.  Aslanlar, geyiklerin çabasına puan verip de yemekten vazgeçmediği gibi, hayat da affetmiyor..

Hayat bir kargaşa, birbirini takip eden dertleri sıraya dizme silsilesi.. Okulu bitirip hayata atılmak hevesle beklenir de, neyi niye bekler şaşırmıştır insan.

Vahşi! Hayatla okul hayatının birbirine geçtiği, geceleri kâbuslarla dolu bir haftanın sonu.. Anladım ki ne okumakta marifet, ne çalışmakta.. Ne de boş boş gezmekte. Okurken okumanın, çalışırken çalışmanın sonuna kadar tadını çıkarabilmek aslolan. Yaşadığını yaşadığın an yaşaman gerektiğini bilmek, bu doğal dengeyi bozmaya gayret etmemektir.

Üniversite hayatında bir saati bile okulun kantininde sohbet ederek “ziyan” edilmemiş olan ben, bu haftanın tamamında İstanbul Üniversitesi’nin Avcılar Kampüsü’nde göl manzaralı İşletme Fakültesindeydim.  Gençler gördüm, benden farkları genç olduklarının farkında olmaları olan. Gençler gördüm doya doya okuyan.  Sınavdan sonra oturup sınavın kritiğini yapabilmeye heves ettim, koşa koşa işe yetişmelere inat. İnanır mısın dostum, kantinde oturup geyik yapmak ne büyük nimet geldi gözüme?.

Bu bir hafta iş hayatıyla okul hayatının ölüm kalım savaşıydı bilinçaltımda. Birgün okul hayatı yıprattı “erken” iş hayatının sur duvarlarını toplarla inlete inlete, bir diğer gün elinde tuttuğun kalemin, daha sonra tutacağın ekmeğin anahtarı olduğu fikri, okulun duvarlarını dövdü..

Şu çıktı ki bu bir haftada, insan herşeyi vaktinde yaşamalı, ne erken.. ne de geç.. Çünkü bir yerden fazladan verdiğini, bir başka yerden faiziyle geri alıyor.

Dedim ya, hayat gidiş yoluna puan vermiyor, hayat bütün doğruların bileşkesine “doğru” diyor..

S. Ömer Ekinci
İstanbul / Kasım 2008