Bu cümleyi Uğur Özmen’in kaleminden duyduğumdan beri şikayet kelimesi nerede geçse aklıma gelir. Benny Hill’in bir sözü.

Genelde müşteri memnuniyeti ve memnuniyetsizliği gözüyle bakılsa da, ben bu yazımda bu cümleye biraz daha farklı bakmak istiyorum. Ortada müşteri filan yok, unutun müşteriyi, insanlar var, çevreniz var, aileniz var, sevgiliniz var, dostlarınız var, sevdikleriniz ve sevmedikleriniz var. Yani sizin sosyal hayatınız

Hepimiz kendimize sorarız, “Acaba çevrem benden memnun mu?” diye. (Sormuyorsak o da başka bir sorun) Eğer cevabımız “En azından hiç eleştiren yok” ise bir kez daha düşünmeliyiz.

Şimdi düşünelim, eğer eleştiri yoksa bu mükemmel olduğumuz anlamına geliyor mu?

Gelmiyor!

Peki neler olabilir mükemmel olmadığımız halde eleştirilerin önünü kesen şey? Bu soruları kendimize soralım mı?

• Alıngan olabilir miyiz? Bir yakınımız “Eleştirsem şimdi bir saat surat yapacak, iyisi mi boşver” diye düşünüyor olabilir mi?
• Eleştirilince agresifleşiyor olabilir miyiz? Beden dilimiz“Eleştiriye çok açık bir insanım ama olumsuz eleştirirsen canına okurum” diyor olabilir mi?
• Çevrenizdeki insanlar sosyal statünüzden dolayı, makam, mevki, güç, kuvvet, şah, şöhret gibi öne çıkan ve sizinle kötü olmak istememelerinden dolayı eleştirmiyor, hatta pohpohluyor olabilir mi?
• En kötüsü; sizin eleştirilerle düzelemeyeceğinizi, iflah olmayacağınızı düşünerek “ne halin varsa gör” diyor olabilirler mi?

Eğer hepsine “Hayır” diyorsanız ve yine de eleştirilmiyorsanız, siz mükemmelsiniz!