Her şey köprü trafiğinde başladı. Bir yandan da dur-kalklarla ilerlemeye çalışırken, diğer yandan 4. Buluştrend’e ne farklılık katabilirim acaba diye düşünmeye başladım. Neden bu ay farklı bir konuda başarılı birini davet etmiyorduk ki? İsteyenin bir yüzü kara dedim ve aklıma gelen ilk ismin e-posta adresini aradım cep bilgisayarından. Adresi bulmuştum.. Hemen e-postayı yazmaya başladım. “Sevgili Nasuh Mahruki…” diye başlayıp  Geliştrend’i ve Buluştrend’i anlattım.

Henüz köprüyü geçmemiştim ki, cevap geldi

Merhaba,

Uygun bir zaman ayarlayalım, bu tür bir görüşmeden ben de keyif alırım.

Sevgiler,

Nasuh

Altında da cep telefonunun numarası bulunan bu epostayı alır almaz da aradım. Biraz da telefonda anlattım konuyu. Karşımdaki kararlı, sakin ama asla burnu kaf dağının (bu aynı zamanda kendisinin tırmanmadığı tek dağ! –şimdilik-) ardında olmayan Nasuh Mahruki kabul etti teklifimi.

Günler birbirini kovalarken, 13 Şubat sabahına ulaştık. Tereddüt içindeydim, “ya gelmezse?” Ne diyecektim insanlara? Bir ara riski azaltmak içinbir benzerini bulmayı bile teklif etti zihnim, ancak kabul etmedim! Kendisine bir hatırlatma mesajı gönderdim, cevap anında geldi. “Sorun yok, geliyorum”.
Gerçekten de tam vaktinde Buluştrend’i gerçekleştirdiğimiz Astoria Caffe Nero’nun kapısından içeri girdi. O an Buluştrend’de olan herkesin, karşılamakta olduğum bu beyefendiye baktığını hissettim. Güzel duyguydu, itiraf etmeliyim.

Bu mağrur, keskin bakışlı, sert mizaçlı dağ tırmanışçısı bir dağ oluvermişti ve artık biz onun profesyonelliğine, liderliğine, karar verme becerisine tırmanmaya başlamıştık…   Tırmanışın devamı mı?

Buluşmayı ve bu tırmanışın devamını sonrasını ayrı bir yazı olarak yazmak istiyorum, çünkü bu kadarı bile satır aralarını iyi okuyabilenler için önemli noktalar arz ediyor.