Bir gün sabahın erken saatlerinde sahil kenarında yürüyüşe çıkan bir yaşlı adam, kumsalda yüzlerce hatta binlerce denilebilecek denizyıldızı ile karşılaşır. Yükselen denizin acımasız dalgaları onları sahile atmıştır. Denizden ayrı kalan denizyıldızları ise can çekişmekte ve bir kurtarıcı beklemektedirler.

YaÅŸlı adam, denizyıldızlarını görmezden gelemez. Hiç olmazsa kurtarabildiÄŸim kadarını kurtarırım, düşüncesiyle denizyıldızlarını denize atmaya baÅŸlar. Fakat sayıları o kadar çoktur ki!.. “Daha fazlasını kurtarmalıyım” düşüncesiyle hızını artırır. Onun bu telaÅŸlı hareketleri sahilin öbür ucundan yürüyüşe baÅŸlayan bir genç adamın dikkatini çeker. YaklaÅŸtığında yaÅŸlı adama selam verir ve:

“Böyle telaÅŸlı telaÅŸlı ne yapıyorsunuz?” diye sorar:   YaÅŸlı adam, iÅŸine hiç ara vermeden soluk soluÄŸa cevap verir: “Denizyıldızlarını okyanusa atıyorum.”

Bu cevaba pek anlam veremeyen genç adam, tekrar sorar: “Denizyıldızı mı?”
“Evet“, der yaÅŸlı adam. “Çünkü güneÅŸ yükseldi ve sular çekiliyor. EÄŸer onları bir an önce suya atmazsam az sonra ölecekler.”

YaÅŸlı ve bilge adamın telaşını hâlâ anlamayan genç adam tekrar sorar: “Ama  görmüyor  musunuz?  Kilometrelerce  sahil var ve boydan boya denizyıldızı ile dolu. Senin yalnız başına gösterdiÄŸin bu gayret sonunda ne deÄŸiÅŸecek ki?”

YaÅŸlı adam, karşısındaki genç adama anlamlı anlamlı baktıktan sonra eÄŸilerek yerden bir denizyıldızı daha alır ve onu okyanusa fırlatırken şöyle seslenir: “Bak. Onun için çok ÅŸey deÄŸiÅŸti!”

Bana üniversitelere neden gittiÄŸimi, bu kadar vakti iÅŸime harcamam gerektiÄŸi halde neden üniversitelerde tükettiÄŸimi soranlara güzel bir hikaye. Ne onlara satacak bir ürünüm var, ne üye olmalarını istediÄŸim bir portalım ne de imzalayıp satmaya çalıştığım bir kitabım. Bir gün karşıma çıkıp, “Seni bir gün üniversitedeyken dinlemiÅŸtim, o gün ben daha iyisini yapabilirim diye harekete geçtim. Ve bugünlere gelmemde milyonda bir de olsa katkın var” desin, baÅŸka hiçbir ÅŸey istemiyorum.