Canım Oğlum..

 80′ine merdiven dayamış yaÅŸlı baba ile onu ziyarete gelen -45 yaşında ve saygın bir iÅŸi olan- oÄŸlu salonda oturuyorlardı. Hal-hatırdan, çoluk-çocuktan, havadan-sudan sahbet ettikten sonra oÄŸlu susmuÅŸ, ayrılmanın sinyalini vermiÅŸti. O anda üzerinde oturdukları sedirin yanındaki pencerenin pervazına bir karga kondu.

       YaÅŸlı baba kargaya gülümserek biraz baktıktan sonra oÄŸluna sordu: ‘Bu ne oÄŸlum?’

OÄŸlu ÅŸaÅŸkın, cevapladı: ‘o bir karga baba.’

YaÅŸlı baba kargaya biraz daha baktıktan sonra yine sordu: ‘Bu ne oÄŸlum?’

OÄŸlu daha da ÅŸaÅŸkın, yine cevapladı: ‘Baba, o bir karga’

Karga hâlâ pervazda, komik hareketlerle başını saÄŸa sola çeviriyor, başını yan yatırıyor, havaya bakıyor, sonra başını yine onlara çeviriyordu. YaÅŸlı baba üçüncü defa sordu: ‘Bu ne?’

OÄŸlunun ÅŸaÅŸkınlığı sabırsızlığa dönmüştü: ‘O bir karga baba, üç oldu soruyorsun. Beni iÅŸitmiyor musun?’

YaÅŸlı baba dördüncü defa da sorunca oÄŸlunun sabrı taÅŸtı ve sesini yükseltti: ‘Baba bunu neden yapıyorsun? Tam dört defadır onun ne olduÄŸunu soruyorsun, sana cevap veriyorum ve sen hâlâ sormaya devam ediyorsun. Sabrımı mı deniyorsun?’

Babası -yüzünde hâlâ bir gülümseme- yerinden kalktı, içeri odaya gitti ve elinde bir defterle döndü. Bu bir hâtıra defteriydi. Oturdu, sayfalarını karıştırdı ve aradığını buldu. Sevgiyle gülümseye devam ederek sayfası açık bir vaziyette defteri oğluna uzattı ve o sayfayı okumasını söyledi.

‘Bugün 3 yaşındaki minik yavrumla salondaki sedirde otururken yanıbaşımızdaki pencerenin pervazına bir karga kondu. OÄŸlum tam 23 defa onun ne olduÄŸunu sordu. 23 soruÅŸunda da ona sevgiyle sarılarak, onun bir karga olduÄŸunu söyledim. Rahatsız olmak mı? Hayır! Onun sorusunu masumca tekrar ediÅŸi içimi sevgiyle doldurdu.’