Üniversitelere konferanslara gitmeye başlayalı 3 sene olmuş, girişimcilik ödülü alalı ise 2 sene..

Üniversitelere gittiğimde bana ve diğer genç girişimci arkadaşlara bakışları görüyorum. Sanki dünyaları kurtarmışız, sanki onlarca dünya markası çıkarmışız gibi. Ama çocuklar ne yapsın? Onlara bu mesajı veren biziz.

Sevdik, ünvanları çok sevdik, şişirilmeyi çok sevdik, pohpohlanmayı, övülmeyi, alkışlanmayı çok sevdik. Birileri bize “oldunuz siz” dedi, biz de “evet, olduk galiba yahu!” diye havaya girdik.

Alphan Manas‘ın bir yazısında dediği bir cümle var. “Girişimci” değil “girişken” olmak demiş Alphan Ağabey, biz girişkenliği girişimcilik saymış olabilir miyiz acaba?

Şimdi bunu okuyunca birine taş attığımı düşünmüş olabilirsiniz. Hayır. Sözüm ben dahil olmak üzere bu sistemin ürettiği bütün balon girişimcilere.

Bizlerin bu kadar şişirilmesinin altında yatan birkaç ana neden var. Bunlar;

• Popüler ve yenilikçi işler yapıyor olmamız.

• Türkiye’deki eğitim sisteminin bir gence 25 yaşından önce hayata atılma olanağı vermemesi, askerlik, yüksek lisans derken bu gencin hayata 30 yaşında atılabilmesi ve bu yüzden 18′inde bir şekilde yola çıkmış bir genç “girişken”le aralarında kapatması zor bir makas oluşması, kısacası erken yola çıkanların kalburun üstünde kalması.

• Balon girişimcilerin, ağzının iyi laf yapıyor ve kendilerini çok iyi pazarlıyor olması (muhtemelen Küçük Emrah’vari bir de hikayeye sahip olması)

• Son yıllarda bir girişimcilik furyasının patlak vermiş olması, böyle bir ekosistemin oluşup ekosistemi oluşturacak elemanlara ihtiyaç duyması sonucu ortaya çıkan açık.

Aylardır düşünüyorum, gerçekten başarılı mıyız diye? Sanıyorum biz yola çıkmak konusunda başarılı olan ama bu başarısı yolculuğun tümüne yansımış gibi algılanan bir kitleyiz.

Eğer gerçekten Türkiye’de başarılı girişimciler, balon olmayan adamlar olsaydı, koskoca Türkiye taaa 2023′e 10 tane Türk dünya markası koymayı hedeflemezdi. Amerika Birleşik Devletleri bu kadar markayı 3 ayda çıkarırken, bizim 10 marka için 12 yıl beklememiz gerekecek. Ne üzücü?

Hadi bakalım aslan parçaları, hadi bakalım benim de içinde bulunduğum genç balon girişimciler. Neredesiniz? Türkiye’den çıkacak markalar lazım, dünyanın tanıdığı marka girişimciler lazım, neredesiniz? Konferanslardan, panellerden, daha yolun başında yazdığımız başarı kitaplarından fırsat bulup da çalışamıyoruz ki markalar yaratalım!

Kendimizi kandırmayalım, daha yolun başındayız. Körler ülkesinde tek gözlü kral olur misali bu ülkenin tek gözlü girişimcilik ödüllü gençleriyiz.

Ehven-i şer derler, kötünün iyisi yani; bizim genç girişimcilerimizin durumu da öyle.

Yani ben 20′li yaşlarda yaşıtlarımdan farklı olmak suretiyle başarılı sayılabilirim, hedefleri, hayalleri olan bir genç olmam bir farklılık ve farkındalık sayılabilir. 20′li yaşlarda istihdam yaratmak Türkiye gibi ekonomiler için önemli. Bir işlere girişmek, işler kurmak, şirketler kurmak o yaşlar için başarı sayılabilir hatta buna ödül de verilebilir.

Ama girişimcilik kurmak değil, başarmak olmalıymış aslında. Yola çıkmak değil, marifet başarıyla “varmakta”..

Maratonda koşuya önde başlayana vermiyorlar madalyayı, sonuna kadar koşup başarıyla ipi göğüsleyene veriyorlar.

Biz ise ne yaptık? Koşuya başlar başlamaz baktık ki önde koşuyoruz, koşmaktan çok zafer turu atar gibi bir hale büründük.

“Mış gibi yapanlar ülkesine hoşgeldiniz” demiştim bir yazımda, o cümlenin bir gün kendime döneceğini hiç düşünmemiştim, bana ve benim gibi girişimcilere, velhasılı başarılıymış gibiyiz, girişimciymiş gibiyiz.

Ortalarda çok görüneni başarılı zannediyoruz. Ancak ortalarda çok görünen en az işi yapan oluyor. İşler yoğunlaşınca insanın oraya buraya gidecek zamanı bile kalmıyor. Geçmişte koşa koşa gittiğim etkinliklere şimdilerde iş yoğunluğundan gidemeyince anlıyorum ki işin sırrı etkinlikleri ekmemekte değil, elde edeceğin ve eve götüreceğin EKMEKTE!

Başarı kaç gazeteye çıktığın, kaç plaket aldığın (Ki Eminönü’nde tanesi 30 TL’ye satılıyor), kaç fanın olduğu değil, finansallarla desteklenmiş sonuçlarda. Para kazanıyorsan başarılısın. Nokta!

Guinness Rekorlar Kitabı ele her alındığında şöyle bir his veriyor : “Dünya yüz binlerce domino taşlarını , on binlerce legoyu birleştiriyor ve ortaya harika şeyler çıkarıyor. Ülkelerinin reklamını böylece yapıyor çünkü böyle çalışmalar dünyanın her tarafında gazetelerde, dergilerde yer buluyor. Ama biz Türkler emek ile yapılan, sabır isteyen, hayal gücü isteyen, beceri isteyen işlerde yeterince ve gereğince yer alamıyoruz.

Guinness’deki rekorlarımıza bakın, en büyük burun rekoru, gözden süt fışkırtma rekoru, en büyük ayak rekoru..

Bir bloga göz atarken gördüm, dedim ki paylaşayım da gözler süt fışkırtacağına emek görsün..